The Theory of Rajazz: A Musical Geometry
The theory of rajazz offers a new way of structuring musical material. It seeks to combine the modal approach of Indian ragas with the tendency to modulate characteristic of tonal music.
Rajazz comprises 155 pentatonic scales grouped into 31 families of 5 modes. The musical material is fixed—as in Indian ragas—but can be transposed into various keys, which amounts to creating “reflections of itself.” To modulate between these transpositions, one relies on a common “pivot” interval, which acts as a hinge.
In this context, geometry, graphs, and combinatorics serve as powerful tools for the composer. At the same time, the symbolism represented by certain geometric aspects of this system opens the door to an interpretation that goes beyond mere musical technique and connects it to a more holistic vision.
Although it falls within the realm of pure music theory, this theory does not imply any particular aesthetic and is intended for composers of all types of music, whether jazz, contemporary music, world music, or any other aesthetic or hybrid genre.
To explore this field, Manuel Hermia issued a call for scores, inviting composers who were interested to create new works based on this material and these organizational methods. Their submissions are compiled within the Rajazz Collective, which features a dedicated webpage and a player that allows users to explore all the works. The call for scores remains open.
This research lies at the intersection of art, scientific thought, geometry, and data visualization. It offers new ways to structure musical material as well as tools for transmitting this knowledge.
Manuel Hermia : De rajazz-theorie : een muzikale geometrie
De rajazz-theorie biedt een nieuwe manier om de structuur van het muzikale materiaal te ordenen. Ze streeft ernaar de modale benadering van de Indiase raga’s te combineren met de neiging tot modulatie die eigen is aan tonale muziek.
De rajazz omvat 155 pentatonische toonladders, gegroepeerd in 31 families van elk 5 modi. Het muzikale materiaal staat vast – net als in de Indiase raga’s – maar kan in verschillende toonsoorten worden getransponeerd, wat neerkomt op het creëren van ‘weerspiegelingen van zichzelf’. Om tussen deze transposities te moduleren, wordt gebruikgemaakt van een gemeenschappelijk ‘scharnierinterval’, dat als scharnier fungeert.
In dit kader zullen meetkunde, grafieken en combinatoriek als krachtige hulpmiddelen voor de componist dienen. Tegelijkertijd opent de symboliek die door bepaalde geometrische aspecten van dit systeem wordt weergegeven de deur naar een interpretatie die verder reikt dan louter muzikale techniek en deze verbindt met een meer holistische visie.
Hoewel deze theorie tot het domein van de zuivere muziektheorie behoort, impliceert ze geen specifieke esthetiek en richt ze zich tot componisten van alle muzieksoorten, of het nu gaat om jazz, hedendaagse muziek, wereldmuziek of welke andere esthetiek of kruisbestuiving dan ook.
Om dit gebied te verkennen, heeft Manuel Hermia een oproep tot het insturen van partituren gelanceerd, waarbij hij componisten die dat wilden uitnodigde om nieuwe werken te creëren op basis van dit materiaal en deze organisatiemethoden. Hun voorstellen zijn gebundeld in een Rajazz Collective, met een speciale webpagina en een afspeelprogramma waarmee alle werken kunnen worden beluisterd. De oproep tot het insturen van partituren blijft open.
Dit onderzoek bevindt zich op het snijvlak van kunst, wetenschappelijk denken, meetkunde en datavisualisatie. Het biedt nieuwe manieren om het muzikale materiaal te structureren en tegelijkertijd instrumenten aanreikt voor de overdracht van deze kennis.